تحلیل تعیین دستور کار (Agenda-Setting Analysis)
- معرفیشده توسط
- Maxwell McCombs, Donald Shaw
- سال
- 1972
- نوع
- Empirical method for studying how media coverage affects issue salience and public concern
- خانواده
- Media effects and public opinion research
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
تحلیل تعیین دستور کار یک روش تجربی برای بررسی تأثیر پوشش رسانهای بر اهمیت مسائل در نظر عموم است. این رویکرد که توسط ماکسول مککامبز و دونالد شاو (1972) توسعه یافته است، فرضیه اصلی درباره اثرات رسانه را آزمایش میکند: پوشش رسانهای به مردم نمیگوید که چه فکری کنند، بلکه میگوید درباره چه چیزی فکر کنند. با مقایسه مسائلی که تحت پوشش رسانهای قرار میگیرند با مسائلی که عموم آنها را مهم تشخیص میدهند، محققان اثرات تعیین دستور کار را اندازهگیری میکنند - درجهای که توجه رسانهای، نگرانی عمومی را پیشبینی میکند. این روش قدرت رسانه را در ساختاردهی سلسله مراتب مسائل نشان میدهد، حتی زمانی که رسانه ممکن است مستقیماً در مورد مسائل خاص متقاعدکننده نباشد.
شهود پشت روش
بینش اصلی این است که توجه رسانهای محدود و رقابتی است. همه مسائل ممکن نمیتوانند پوشش یکسانی دریافت کنند؛ برخی تیترها را به خود اختصاص میدهند در حالی که برخی دیگر نادیده گرفته میشوند. مسائلی که رسانهها بر آنها تأکید میکنند، به مسائلی تبدیل میشوند که عموم درباره آنها بحث میکنند، نگران آن هستند و خواستار اقدام در مورد آنها میشوند. مهمتر از همه، این یک توطئه نیست، بلکه یک ویژگی ساختاری در تولید اخبار است - ویراستاران و روزنامهنگاران انتخاب میکنند که کدام رویدادها مهم هستند، کدام داستانها شایسته پوشش هستند، کدام مسائل نیاز به تحقیق دارند. این انتخابها آنچه را که عموم درباره آن فکر میکنند، شکل میدهند. تعیین دستور کار یک اثر قابل اندازهگیری است: اگر رسانه بر مسئله A تأکید کند و عموم بعداً مسئله A را مهم تشخیص دهد، با کنترلهای زمانی و آماری که توضیحات جایگزین را در نظر میگیرند، این نشان میدهد که رسانه بر اولویتهای دستور کار تأثیر گذاشته است. این روش در مورد متقاعدسازی مستقیم نیست، بلکه در مورد آنچه برجسته، قابل تفکر و قابل بحث میشود.
تاریخ
نظریه تعیین دستور کار از مطالعه مککامبز و شاو (1972) در مورد انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال 1968 نشأت گرفت، که در آن بر اهمیت مسائل در انتخابات توسط روزنامهها با مسائل مهم شناسایی شده توسط رایدهندگان مقایسه شد - و همبستگی قوی یافت شد. این نظریه دیدگاه 'اثرات محدود' تحقیقات قبلی رسانه را که استدلال میکرد رسانهها نمیتوانند عقاید را تغییر دهند، به چالش کشید. مککامبز و شاو نشان دادند که اثرات رسانه بر تعیین دستور کار حتی اگر اثرات متقاعدکننده محدود باشند، قدرتمند هستند. این نظریه در تحقیقات اثرات رسانه غالب شد، با بسطهایی به تعیین دستور کار سطح دوم (نه فقط کدام مسائل مهم هستند، بلکه کدام ویژگیهای مسائل برجسته میشوند)، اثرات تأخیر زمانی، و تفاوتهای فردی. تحقیقات معاصر تعیین دستور کار، اثرات رسانههای دیجیتال و اجتماعی را بررسی میکند و هم تقویت تعیین دستور کار رسانههای سنتی و هم دستور کارهای جایگزین را که در شبکههای اجتماعی ظهور میکنند، مییابد.
چه زمانی استفاده شود
هنگامی که تحقیق میکنید که آیا پوشش رسانهای اولویتهای عمومی را شکل میدهد، اثرات تعیین دستور کار را در رسانههای مختلف خبری یا انواع رسانهها مقایسه میکنید، مطالعه میکنید که آیا مسائل خاص (بهداشت، محیط زیست، جرم و جنایت) تغییرات برجستگی ناشی از رسانه را نشان میدهند، اثرات تعیین دستور کار یا تبلیغاتی کمپینهای سیاسی را بررسی میکنید، یا نقش رسانه را در توجه عمومی به مشکلات اجتماعی تجزیه و تحلیل میکنید، از این روش استفاده کنید. این روش فرض میکند که روابط زمانی بین پوشش رسانهای و نگرانی عمومی میتواند به صورت تجربی برقرار شود، که نظرسنجیهای افکار عمومی اولویتهای واقعی را منعکس میکنند، و اینکه تعیین دستور کار به عنوان یک اثر قابل اندازهگیری رسانهای عمل میکند.
محدودیتها و ملاحظات
- همبستگی، علیت را اثبات نمیکند؛ رویدادهای واقعی ممکن است هم پوشش رسانهای و هم نگرانی عمومی را هدایت کنند و به عنوان تعیین دستور کار ظاهر شوند در حالی که هیچ کدام باعث دیگری نمیشوند
- نظرسنجیهای افکار عمومی، اولویتهای بیان شده را اندازهگیری میکنند، نه آنچه مردم واقعاً به آن فکر میکنند یا درباره آن بحث میکنند
- تأخیر زمانی بین پوشش رسانهای و اندازهگیری نظرسنجی، استنتاج علّی را پیچیده میکند
- تعیین دستور کار در سطح فردی (اینکه آیا افراد خاص در معرض پوشش، تغییرات برجستگی را نشان میدهند) نیاز به طرحهای پنل نظرسنجی دارد و پیچیدهتر است
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- شواهد تجربی از اثرات رسانه به جای حدس و گمان ارائه میدهد
- در مورد مسائل، رسانهها و دورههای زمانی مختلف قابل اجرا است
- مسائلی را که توسط رسانه تعیین دستور کار میشوند و مسائلی که در برابر نفوذ رسانه مقاومت میکنند، شناسایی میکند
- امکان مقایسه قدرت تعیین دستور کار در رسانههای مختلف یا دورههای تاریخی را فراهم میکند
کاربردها
- تجزیه و تحلیل اینکه آیا پوشش خبری تلویزیون از جرم و جنایت بر درک عمومی از نرخ جرم و جنایت تأثیر میگذارد - مقایسه حجم پوشش جرم و جنایت با نگرانی عمومی در مورد جرم و جنایت در طول زمان
- مطالعه اینکه چگونه کمپینهای سیاسی از استراتژی رسانهای برای افزایش برجستگی مسائل استفاده میکنند - پیگیری ذکر مسائل انتخاب شده توسط نامزدها در رسانهها و اندازهگیری اولویتبندی متعاقب آن توسط عموم
- بررسی برجستگی مسائل زیستمحیطی یا بهداشتی - چگونه تحقیقات علمی به اخبار تبدیل میشوند و آیا پوشش رسانهای تقاضای عمومی برای اقدام سیاستی را هدایت میکند
- مقایسه اثرات تعیین دستور کار در رسانههای خبری مختلف: اینکه آیا تلویزیون امور عمومی، روزنامهها و رسانههای خبری دیجیتال سلسله مراتب مسائل متفاوتی را در افکار عمومی ایجاد میکنند
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
محتوای رسانهای (پوشش خبری از روزنامهها، پخشها یا منابع آنلاین) را در یک دوره زمانی مشخص جمعآوری کنید. دامنه جغرافیایی (محلی، ملی، جهانی) و انتخاب رسانه (همه رسانهها، رسانههای خاص، چندین رسانه برای مقایسه) را تعریف کنید. همزمان، دادههای افکار عمومی را از همان دوره از طریق نظرسنجیهایی که میپرسند عموم کدام مسائل را مهمترین میدانند (اغلب سؤالات 'مهمترین مسئله' در نظرسنجیهای سیاسی) جمعآوری کنید.
پوشش رسانهای را کدگذاری کنید: مسائل ذکر شده در هر مورد خبری را شناسایی کنید، میزان پوشش هر مسئله را اندازهگیری کنید (تعداد مقالات، برجستگی - صفحه اول در مقابل پشت صفحه، طول، مدت زمان در صورت پخش)، و پوشش را در طول زمان پیگیری کنید. دادههای افکار عمومی را استاندارد کنید، پاسخهای نظرسنجی را برای اندازهگیری درصد افرادی که هر مسئله را در دورههای زمانی مطابق با پوشش رسانهای مهم میدانند، تبدیل کنید.
همبستگی بین تأکید پوشش رسانهای (حجم، برجستگی، مدت زمان) و اولویتهای افکار عمومی (درصد شناسایی مسئله به عنوان مهم) را در طول زمان محاسبه کنید. از تحلیل تأخیر زمانی برای آزمایش اینکه آیا پوشش رسانهای قبل از تغییرات در نگرانی عمومی رخ میدهد (که نشاندهنده علیت تعیین دستور کار است) استفاده کنید. برای شناسایی اینکه کدام مسائل اثرات تعیین دستور کار را نشان میدهند و کدام یک نشان نمیدهند، بین مسائل و رسانهها مقایسه کنید.
مدلهای پیشبینیکننده را توسعه دهید که نشان میدهند چگونه توجه رسانهای به مسائل خاص، نگرانی عمومی را پیشبینی میکند. توضیحات جایگزین را آزمایش کنید: آیا رویدادهای واقعی (نه پوشش رسانهای) هم توجه رسانهای و هم نگرانی عمومی را هدایت میکنند؟ چگونه اثرات رسانه با ویژگیهای فردی (جمعیتشناسی، عادات مصرف اخبار، نگرشهای قبلی) تعامل دارد؟ اندازههای اثر را اندازهگیری کنید - آیا تأکید رسانه به شدت یا ضعیف نگرانی عمومی را پیشبینی میکند؟
آنچه دادهها درباره قدرت رسانه در تعیین دستور کار عمومی آشکار میکنند، توضیح دهید، چه اثرات در مورد همه مسائل یکسان باشند یا متفاوت باشند، آیا برخی مخاطبان یا رسانهها اثرات تعیین دستور کار قویتری نسبت به دیگران نشان میدهند، و چه پیامدهایی تعیین دستور کار رسانهای برای گفتمان دموکراتیک و شکلگیری افکار عمومی دارد.
دامهای رایج
- فرض اینکه همه تعیین دستور کار از نظر قدرت یا مکانیسم یکسان هستند - برخی مسائل بیشتر مستعد نفوذ رسانه هستند؛ تجربه شخصی، بحث بین فردی و پیشفرضهای فردی اثرات را تعدیل میکنند
- قدرت رسانه را بیش از حد ادعا میکند با نادیده گرفتن رویدادهای واقعی یا بحث عمومی مستقل از رسانه
- اشتباه گرفتن 'تعیین دستور کار' (برجسته کردن مسائل) با 'چارچوببندی' (نحوه توصیف مسائل) یا 'متقاعدسازی' (تغییر عقاید در مورد مسائل)
پرسشهای متداول
آیا تعیین دستور کار همان تبلیغات است؟
لزوماً نه. تبلیغات شامل متقاعدسازی عمدی به سمت باورها یا اقدامات خاص توسط بازیگران مشخص است. تعیین دستور کار اثرات ساختاری رسانه را توصیف میکند که تا حدی از طریق تصمیمات حرفهای معمول (آنچه ویراستاران انتخاب میکنند پوشش دهند) بدون قصد تبلیغاتی هماهنگ عمل میکند. با این حال، تبلیغات ممکن است از اثرات تعیین دستور کار بهره ببرد، و درک چگونگی کارکرد تعیین دستور کار برای درک تبلیغات حیاتی است - اما اینها مفاهیم متمایزی هستند.
آیا مردم میتوانند در برابر تعیین دستور کار رسانه مقاومت کنند؟
بله، اما مقاومت دشوار است. افرادی که علایق قبلی قوی یا دانش تخصصی دارند، کمتر در برابر تعیین دستور کار رسانه در مورد آن مسئله آسیبپذیر هستند. بحث بین فردی، تجربه شخصی و منابع رسانهای جایگزین، دستور کارهای رقابتی را فراهم میکنند. با این حال، واقعیت ساختاری این است که رسانه بخش زیادی از اطلاعات اکثر مردم را در مورد مسائل یا رویدادهای دوردست فراهم میکند؛ مقاومت نیازمند تلاش آگاهانه و منابع اطلاعاتی جایگزین است.
آیا رسانههای اجتماعی نحوه کار تعیین دستور کار را تغییر میدهند؟
بله. رسانههای اجتماعی امکان ظهور دستور کارهای جایگزین را خارج از دروازهبانی رسانههای سنتی فراهم میکنند. کاربران توییتر ممکن است مسائلی را که اخبار سنتی نادیده میگیرد، اولویتبندی کنند؛ کمپینهای هشتگ میتوانند به سرعت برجستگی مسائل را افزایش دهند. با این حال، تحقیقات نشان میدهد که دستور کار رسانههای سنتی همچنان بر گفتمان رسانههای اجتماعی تأثیر میگذارد؛ رابطه دوطرفه اما پیچیده است. تعیین دستور کار آشفته و غیرمتمرکز رسانههای اجتماعی الگوهای متفاوتی نسبت به رسانههای سنتی سلسله مراتبی تولید میکند.
چگونه میتوانم اندازهگیری کنم که آیا رسانه باعث تعیین دستور کار شده است در مقابل پاسخ به رویدادهای واقعی؟
تقدم زمانی کمک میکند: اگر پوشش رسانهای قبل از افزایش نگرانی عمومی به اوج خود برسد، این نشاندهنده علیت است. کنترل شاخصهای رویدادهای واقعی (آمار جرم و جنایت، رویدادهای آب و هوایی، اعلامیههای سیاستی) به جداسازی اثرات رسانه کمک میکند. استفاده از بازارهای رسانهای (مناطقی با پوشش خبری متفاوت) امکان مقایسه را فراهم میکند. نظرسنجیهای پنل که افراد را در طول زمان پیگیری میکنند، استنتاج علّی را بیش از مقایسههای مقطعی تقویت میکند.
آیا برخی مسائل بیشتر از دیگران در معرض تعیین دستور کار قرار دارند؟
بله. مسائل 'آشکار' (آنهایی که تجربه شخصی مستقیم دارند) تعیین دستور کار کمتری نشان میدهند؛ همه در مورد تورم دانش مستقیم دارند اگر قیمتها در حال افزایش باشند، بنابراین پوشش رسانهای چیز زیادی اضافه نمیکند. مسائل 'غیرآشکار' (دور از تجربه شخصی: سیاست خارجی، بهداشت جهانی تا زمانی که به صورت محلی تأثیر بگذارد) تعیین دستور کار قوی نشان میدهند زیرا رسانه منبع اصلی اطلاعات است. درک آشکار بودن مسئله روشن میکند که چه زمانی اثرات تعیین دستور کار محتمل است.
روشهای مرتبط
منابع
McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Weaver, D. H. (1997). Media agenda setting in the presidential election. In M. E. McCombs, D. L. Shaw, & D. H. Weaver (Eds.), Communication and Democracy (pp. 15-32). Lawrence Erlbaum.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.McCombs, M. E. (2014). Setting the Agenda: The News Media and Public Opinion (2nd ed.). Polity Press.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Soroka, S. N. (2012). The gatekeepers: The media, the public, and policy-making. Canadian Public Policy, 38(4), 459-474.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.