AES (Rijndael)
- معرفیشده توسط
- Joan Daemen
- سال
- 2001
- نوع
- symmetric encryption algorithm
- خانواده
- Symmetric block cipher
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
استاندارد رمزنگاری پیشرفته (AES) که با نام Rijndael نیز شناخته میشود، یک رمز بلوکی متقارن است که در سال ۲۰۰۱ به عنوان استاندارد رسمی رمزنگاری توسط دولت ایالات متحده پذیرفته شد. این الگوریتم دادهها را در بلوکهای ۱۲۸ بیتی با استفاده از کلیدهای ۱۲۸، ۱۹۲ یا ۲۵۶ بیتی پردازش میکند و چندین دور عملیات جایگزینی (substitution)، جایگشت (permutation) و اختلاط (mixing) را انجام میدهد.
AES امروزه پرکاربردترین الگوریتم رمزنگاری متقارن است و از ارتباطات دولتی گرفته تا ترافیک روزمره اینترنت را امن میکند.
شهود پشت روش
کلید ورودی با استفاده از الگوریتم بسط کلید (key expansion algorithm) که بایتها را مخلوط و چرخش میدهد، به جدولی از کلیدهای دور (round keys) تبدیل میشود که یکی برای هر دور به علاوه کلید اولیه است.
تاریخ
الگوریتم Rijndael توسط Joan Daemen و Vincent Rijmen طراحی شد و به عنوان برنده مسابقه AES توسط NIST در سال ۲۰۰۰ انتخاب شد و در سال ۲۰۰۱ به FIPS 197 تبدیل شد. این طراحی هم بر امنیت و هم بر کارایی تأکید داشت و آن را برای پیادهسازیهایی از سیستمهای تعبیهشده با منابع محدود گرفته تا سرورهای با کارایی بالا مناسب میساخت. AES دو دهه تحلیل رمز را پشت سر گذاشته و همچنان استاندارد شکستهنشده برای رمزنگاری متقارن باقی مانده است.
چه زمانی استفاده شود
AES انتخاب استاندارد برای رمزنگاری دادههای در حالت سکون (at rest) و در حال انتقال (in transit) است. این الگوریتم برای محافظت از فایلهای داده حساس، رمزنگاری پایگاه داده، کانالهای ارتباطی رمزگذاری شده (TLS/SSL) و رمزگذاری دیسک مناسب است. AES برای رمزگذاری دادههای حجیم سریعتر و عملیتر از رمزنگاری کلید عمومی است. برای امنیت طولانیمدت اطلاعات طبقهبندی شده از AES-256 استفاده کنید و AES-128 برای اکثر کاربردهای تجاری کافی است.
محدودیتها و ملاحظات
- یک رمز بلوکی برای رمزگذاری دادههای طولانیتر از ۱۲۸ بیت به حالت عملیاتی (CBC، CTR، GCM و غیره) نیاز دارد؛ حالت ساده ECB ناامن است
- نیاز به مدیریت دقیق بردارهای اولیه (initialization vectors) و نانسها (nonces) در حالتهای رمزنگاری احراز هویت شده دارد
- فاقد احراز هویت داخلی است؛ برای ارتباط امن باید با HMAC ترکیب شود یا در حالتهای احراز هویت شده (GCM) استفاده شود
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- به طور رسمی توسط NIST استاندارد شده و به عنوان استاندارد رمزنگاری در سطح جهانی پذیرفته شده است
- از نظر کارایی در پیادهسازیهای نرمافزاری و سختافزاری بسیار بالا است
- در صورت پیادهسازی صحیح با حالتهای عملیاتی امن، در برابر تمام حملات عملی شناخته شده مقاومت میکند
- در سه اندازه کلید (۱۲۸، ۱۹۲، ۲۵۶ بیت) موجود است که سطوح امنیتی انعطافپذیری را ارائه میدهد
کاربردها
- امنسازی ترافیک اینترنت از طریق TLS/SSL در اتصالات HTTPS که روزانه توسط میلیاردها نفر استفاده میشود
- رمزگذاری پایگاه داده و رمزگذاری شفاف داده در سیستمهای سازمانی
- رمزگذاری کامل دیسک در سیستمعاملها (BitLocker، FileVault، LUKS)
- ارتباطات نظامی و دولتی (تأیید شده FIPS 140-2)
- برنامههای پیامرسانی رمزگذاری شده و VPN برای ارتباط امن سرتاسری
- سیستمهای ارز دیجیتال و بلاکچین برای رمزگذاری کیف پول و حفظ حریم خصوصی تراکنشها
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
کلید ورودی با استفاده از الگوریتم بسط کلید (key expansion algorithm) که بایتها را مخلوط و چرخش میدهد، به جدولی از کلیدهای دور (round keys) تبدیل میشود که یکی برای هر دور به علاوه کلید اولیه است.
هر بایت از وضعیت (state) با بایت متناظر کلید دور XOR میشود.
هر بایت در وضعیت با مقداری از جعبه جایگزینی AES (S-box) جایگزین میشود تا غیرخطی بودن و ابهام معرفی شود.
ردیفهای وضعیت به صورت چرخشی به چپ با مقادیر مختلف جابجا میشوند تا انتشار در سراسر بلوک افزایش یابد.
هر ستون از وضعیت با یک ماتریس ثابت در میدان متناهی GF(2^8) ضرب میشود تا دادهها در تمام بایتها بیشتر منتشر شوند.
دامهای رایج
- استفاده از حالت ECB الگوهای متن اصلی را آشکار میکند؛ همیشه از حالتهای رمزنگاری احراز هویت شده مانند GCM، CCM یا EAX استفاده کنید
- استخراج ضعیف کلید از رمزهای عبور، امنیت را به خطر میاندازد؛ از توابع استخراج کلید مانند PBKDF2 یا Argon2 استفاده کنید
- استفاده مجدد از یک نانس در حالت CTR یا GCM با همان کلید، امنیت را کاملاً از بین میبرد
پرسشهای متداول
تفاوت بین AES-128، AES-192 و AES-256 چیست؟
اعداد به اندازه کلید بر حسب بیت اشاره دارند. AES-128 از کلید ۱۲۸ بیتی، AES-192 از کلید ۱۹۲ بیتی و AES-256 از کلید ۲۵۶ بیتی استفاده میکند. هر سه امنیت قوی ارائه میدهند؛ AES-256 برای دادههای بسیار حساس که نیاز به محرمانگی طولانیمدت در برابر حملات آینده دارند، ترجیح داده میشود.
آیا AES قابل شکستن است؟
هیچ شکست عملی از AES یافت نشده است. حملات نظری وجود دارند اما به منابع محاسباتی بسیار فراتر از امکانسنجی فعلی نیاز دارند. کارآمدترین حمله شناخته شده همچنان جستجوی کلید با روش جستجوی فراگیر (brute-force) باقی مانده است.
چرا نمیتوانم از حالت ECB در AES استفاده کنم؟
ECB (Electronic Codebook) بلوکهای متن اصلی یکسان را به بلوکهای متن رمز شده یکسان رمزگذاری میکند و الگوها را آشکار میسازد. تصویری که با ECB رمزگذاری شده است اغلب تا حدی قابل تشخیص باقی میماند. همیشه از حالتهای احراز هویت شده مانند GCM، CCM یا EAX استفاده کنید.
تفاوت بین AES و Rijndael چیست؟
Rijndael الگوریتم اصلی است. AES نسخه Rijndael با پارامترهای خاص است: اندازه بلوک ۱۲۸ بیتی و اندازههای کلید ۱۲۸، ۱۹۲ یا ۲۵۶ بیت. Rijndael اصلی از اندازههای بلوک و کلید متغیر پشتیبانی میکند.
آیا AES توسط کامپیوترهای کوانتومی شکسته خواهد شد؟
کامپیوترهای کوانتومی تهدید بسیار ضعیفتری برای AES نسبت به رمزنگاری کلید عمومی ایجاد میکنند. الگوریتم Grover میتواند طول کلید مؤثر را به طور نظری نصف کند، بنابراین استفاده از AES-256 حاشیه امنیتی در برابر مهاجمان کوانتومی را فراهم میکند.
روشهای مرتبط
منابع
Daemen, J., & Rijmen, V. (2002). The Design of Rijndael: AES - The Advanced Encryption Standard. Springer-Verlag.
شابک: 978-3540425809کپی شد.National Institute of Standards and Technology (NIST). (2001). FIPS 197: Specification for the Advanced Encryption Standard (AES). U.S. Department of Commerce.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.