Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طراحی آزمایشی گروه کنترل تطبیقی

معرفی‌شده توسط
Peter Bauer and Klaus Kohne (adaptive interim analysis framework, 1994); broader adaptive design methodology developed by Scott Chow and Mark Chang
سال
1994 (formal adaptive framework); wider adoption 2000s–2010s
نوع
Adaptive experimental design
خانواده
Experimental design

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طراحی آزمایشی گروه کنترل تطبیقی، آزمایشی است که شرکت‌کنندگان را به حداقل یک بازوی درمانی و یک گروه کنترل همزمان اختصاص می‌دهد، در حالی که اجازه می‌دهد اصلاحات از پیش تعیین‌شده‌ای در کارآزمایی - مانند برآورد مجدد اندازه نمونه، توقف زودهنگام، یا تغییر نسبت تخصیص - بر اساس داده‌های انباشته شده انجام شود. سازگاری‌ها توسط قوانین تصمیم‌گیری که قبل از شروع مطالعه تعیین شده‌اند، هدایت می‌شوند و کنترل خطای نوع اول را حفظ می‌کنند و در عین حال کارایی را بهبود می‌بخشند.

شهود پشت روش

آزمایش کنترل‌شده متعارف را مانند یک دستور پخت ثابت در نظر بگیرید: شما قبل از شروع آشپزی، تمام مواد و مقادیر را تعیین می‌کنید و هرگز از آن منحرف نمی‌شوید. یک آزمایش کنترل‌شده تطبیقی بیشتر شبیه آشپزی با یک نقطه بررسی چشیدن برنامه‌ریزی‌شده است - شما در نیمه راه، آنچه را که گروه درمانی در مقایسه با گروه کنترل به نظر می‌رسد، مقایسه می‌کنید و، با پیروی از یک قانون از پیش نوشته شده، تصمیم می‌گیرید که آیا شرکت‌کنندگان بیشتری اضافه کنید، زود متوقف شوید زیرا اثر از قبل مشخص است، یا بدون تغییر ادامه دهید. گروه کنترل در تمام طول مسیر باقی می‌ماند و نقطه مرجعی را فراهم می‌کند که هر مقایسه موقت را معنادار و نتیجه نهایی را قابل تفسیر می‌سازد.

تاریخ

طرح‌های آزمایشی تطبیقی از روش‌های تجزیه و تحلیل دنباله‌ای توسعه‌یافته توسط آبراهام والد در دهه 1940 ظهور کردند. چارچوب رسمی دنباله‌ای گروهی با مرزهای توقف موقت توسط پوکاک (1977) و او'برین و فلمینگ (1979) تدوین شد. بائر و کوهن (1994) رویکرد آزمون ترکیبی را معرفی کردند که اجازه می‌دهد طیف وسیع‌تری از سازگاری‌های اواسط کارآزمایی ضمن کنترل خطای نوع اول انجام شود. تک‌نگاشت چاو و چانگ در سال 2008، رویکرد جامع طراحی تطبیقی را ارائه داد که شامل برآورد مجدد اندازه نمونه، تخصیص تطبیقی، و طراحی‌های بدون درز بود. راهنمایی‌های نظارتی از FDA ایالات متحده (2019) و EMA به تدریج استراتژی‌های تطبیقی قابل قبول را روشن کرده و این طراحی را در عمل تحقیقات بالینی و رفتاری تثبیت کرده است.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی از طراحی گروه کنترل تطبیقی استفاده کنید که (الف) به تضمین اعتبار داخلی یک گروه کنترل همزمان نیاز دارید، (ب) عدم قطعیت واقعی در مورد اندازه اثر یا اندازه نمونه بهینه قبل از شروع مطالعه وجود دارد، و (ج) منابع یا اخلاق، توقف زودهنگام در صورت ظهور شواهد قوی را ترجیح می‌دهند. این طراحی به ویژه در کارآزمایی‌های بالینی، مطالعات فاز II/III توسعه دارو، و مداخلات آموزشی یا رفتاری که در آن‌ها اندازه نمونه پرهزینه است یا توقف زودهنگام برای حفاظت از آسیب مورد نیاز است، ارزشمند است. زمانی از آن استفاده نکنید که نمی‌توانید یک DMC مستقل تشکیل دهید، زمانی که پیامد دارای پیگیری بسیار طولانی است و داده‌های موقت را غیرمفید می‌سازد، زمانی که زمینه تحقیق اجازه پیش‌تعیین قوانین سازگاری را نمی‌دهد (مانند کارهای پایلوت صرفاً اکتشافی)، یا زمانی که یک طراحی ثابت استاندارد با اندازه نمونه از پیش محاسبه شده کافی و گزارش آسان‌تر است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به پیش‌تعیین گسترده و تخصص آماری برای طراحی صحیح قوانین سازگاری دارد؛ قوانین ضعیف طراحی شده می‌توانند خطای نوع اول را افزایش دهند.
  • زیرساخت نظارت بر داده‌های مستقل (DMC، آمارشناس بدون کورسازی) هزینه و پیچیدگی لجستیکی را اضافه می‌کند.
  • پذیرش نظارتی بسته به حوزه قضایی و زمینه متفاوت است؛ برخی از آژانس‌ها قبل از تأیید طرح تطبیقی، شواهد شبیه‌سازی گسترده‌ای را می‌طلبند.
  • نتایج ممکن است برای مخاطبان غیرمتخصص دشوارتر باشد، به خصوص زمانی که چندین سازگاری رخ داده است.
  • خطر سوگیری عملیاتی: داده‌های موقت بدون کورسازی، حتی اگر فقط توسط DMC دیده شوند، می‌توانند ناخواسته بر ثبت‌نام یا جمع‌آوری داده‌ها تأثیر بگذارند اگر دیوارهای آتش به شدت حفظ نشوند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • اعتبار داخلی یک آزمایش کنترل‌شده را از طریق یک گروه کنترل همزمان حفظ می‌کند و در عین حال انعطاف‌پذیری را به دست می‌آورد.
  • می‌تواند اندازه نمونه مورد انتظار را در صورتی که اثر واقعی بزرگ باشد، کاهش دهد و کارایی و اخلاق را بهبود بخشد.
  • قوانین سازگاری از پیش تعیین‌شده، نرخ خطای نوع اول را محافظت می‌کنند و طراحی را کاملاً تکرارپذیر می‌سازند.
  • اجازه توقف زودهنگام برای اثربخشی، بی‌فایده بودن، یا ایمنی را بدون افزایش نرخ مثبت کاذب در صورت اعمال هزینه آلفای مناسب می‌دهد.
  • از مطالعات یافتن دوز و طراحی‌های فاز II/III بدون درز که در یک چارچوب ثابت به طور غیرقابل تحملی سفت و سخت خواهند بود، پشتیبانی می‌کند.

کاربردها

  • کارآزمایی‌های انکولوژی فاز II/III که یک درمان آزمایشی را در مقایسه با کنترل مراقبت استاندارد مقایسه می‌کنند، با برآورد مجدد اندازه نمونه پس از یک نگاه موقت به نرخ پاسخ.
  • مطالعات مداخله بهداشت عمومی که در آن توقف زودهنگام برای اثربخشی، اجازه می‌دهد یک درمان اثبات شده زودتر اجرا شود.
  • آزمایش‌های فناوری آموزشی که یک پلتفرم یادگیری جدید را در مقایسه با یک برنامه درسی کنترل مقایسه می‌کنند، با بررسی‌های موقت برای تنظیم ثبت‌نام در صورت کوچک‌تر بودن اندازه‌های اثر از حد انتظار.
  • مطالعات یافتن دوز که مؤثرترین دوز را در اواسط کارآزمایی شناسایی کرده و بازوهای ضعیف‌تر را حذف می‌کنند در حالی که گروه کنترل را برای مقایسه نهایی حفظ می‌کنند.
  • آزمایش‌های میدانی اقتصاد رفتاری با تخصیص تطبیقی که شرکت‌کنندگان بیشتری را به سمت وضعیت محرک امیدوارکننده‌تر هدایت می‌کنند در حالی که بازوی کنترل یک مرجع پایدار را فراهم می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

قبل از شروع مطالعه، محققان شرایط درمانی و کنترلی، معیار پیامد اولیه، تمام سازگاری‌های کاندید (مانند قوانین برآورد مجدد اندازه نمونه، مرزهای توقف موقت برای اثربخشی یا بی‌فایده بودن، یا قوانین وزن‌دهی مجدد تخصیص)، و روش آماری که کنترل خطای نوع اول را حفظ می‌کند (مانند آزمون دنباله‌ای گروهی، آزمون ترکیبی، یا رویکرد توان شرطی) را مشخص می‌کنند. پیش‌تعیین هر قانون تصمیم‌گیری الزامی است.

2

شرکت‌کنندگان در ابتدا به بازوی (یا بازوهای) درمانی یا گروه کنترل همزمان تصادفی‌سازی می‌شوند. گروه کنترل در طول مطالعه حفظ می‌شود و هیچ مداخله فعالی (یا مقایسه‌کننده مراقبت استاندارد) دریافت نمی‌کند. ویژگی‌های پایه در بین بازوها مستند می‌شوند تا تعادل تأیید شود.

3

در یک یا چند نقطه زمانی موقت از پیش تعیین‌شده، یک کمیته مستقل نظارت بر داده‌ها (DMC) یا محققان داده‌های پیامد انباشته شده از هر دو گروه درمانی و کنترلی را بررسی می‌کنند. تجزیه و تحلیل موقت، برآوردهای اثر فعلی، توان شرطی، و هرگونه سیگنال ایمنی را کمی‌سازی می‌کند و پیامدهای درمانی را با بازوی کنترل در حال اجرا مقایسه می‌کند.

4

بر اساس یافته‌های موقت و قوانین از پیش تعیین‌شده، یک سازگاری مجاز اجرا می‌شود - به عنوان مثال، اندازه نمونه در صورتی که توان شرطی زیر یک آستانه کاهش یافته باشد، تنظیم می‌شود، تخصیص به سمت یک بازوی دوز امیدوارکننده‌تر تغییر می‌کند، یا کارآزمایی زود متوقف می‌شود زیرا مرز اثربخشی از پیش تعیین‌شده عبور کرده است یا بی‌فایده بودن تأیید شده است. هیچ سازگاری نباید به صورت موردی خارج از پروتکل از پیش نوشته شده انجام شود.

5

پس از اتمام تمام جمع‌آوری داده‌های برنامه‌ریزی شده، تجزیه و تحلیل اولیه گروه‌های درمانی و کنترلی را با استفاده از آزمون آماری از پیش تعیین‌شده که اصلاحات تطبیقی را در نظر می‌گیرد (مانند روش مقدار p ترکیبی یا تابع هزینه آلفای از پیش تعریف شده) مقایسه می‌کند. اندازه‌های اثر، فواصل اطمینان، و تفسیر بالینی به صورت شفاف گزارش می‌شوند، از جمله شرح کامل هر سازگاری که اجرا شده است.

دام‌های رایج

  • سازگاری‌های موردی: اصلاح طراحی در اواسط مطالعه به دلایلی که در پروتکل از پیش تعیین‌شده پوشش داده نشده‌اند، تضمین خطای نوع اول را باطل می‌کند و ممکن است ارسالی‌های نظارتی را باطل کند.
  • نادیده گرفتن تأثیر سازگاری‌ها بر برآوردگرها: برآوردهای اثر خام پس از برآورد مجدد اندازه نمونه یا توقف زودهنگام، مغرضانه هستند؛ برآوردگرهای تعدیل شده یا فواصل اطمینان شرطی باید استفاده شوند.
  • تجزیه و تحلیل‌های موقت با توان ناکافی: زمان‌بندی یک نگاه موقت خیلی زود، قبل از انباشت رویدادها یا داده‌های کافی، برآوردهای توان شرطی غیرقابل اعتماد تولید می‌کند و ممکن است سازگاری‌های نامناسب را فعال کند.
  • نادیده گرفتن کنترل‌های سوگیری عملیاتی: اگر خلاصه‌های موقت بدون کورسازی به تیم مطالعه خارج از DMC نشت کند، یکپارچگی مقایسه گروه کنترل به خطر می‌افتد.
  • فرض اینکه شرایط کنترل ثابت است: در مطالعات طولانی، کنترل مراقبت استاندارد ممکن است تغییر کند؛ عدم در نظر گرفتن این موضوع، مقایسه‌پذیری بین بازوهای درمانی و کنترلی را در طول زمان تضعیف می‌کند.

پرسش‌های متداول

طراحی گروه کنترل تطبیقی چه تفاوتی با یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده استاندارد دارد؟

هر دو از تخصیص تصادفی و یک گروه کنترل همزمان استفاده می‌کنند. تفاوت این است که یک RCT استاندارد دارای پروتکل ثابتی است که هیچ اصلاحی در اواسط کارآزمایی برنامه‌ریزی نشده است، در حالی که نسخه تطبیقی قوانینی را از پیش تعیین می‌کند که اجازه می‌دهد طراحی - به عنوان مثال، افزایش اندازه نمونه یا توقف زودهنگام - در پاسخ به داده‌های موقت، بدون رها کردن گروه کنترل یا بی‌اعتبار کردن آزمون آماری، تغییر کند.

آیا تطبیق کارآزمایی، نرخ مثبت کاذب را افزایش می‌دهد؟

فقط اگر سازگاری‌ها از پیش تعیین نشده باشند یا چارچوب آماری اشتباهی استفاده شود. روش‌هایی مانند توابع هزینه آلفا (مانند لان-دمتس)، آزمون‌های مقدار p ترکیبی (بائر-کوهن)، و رویکردهای خطای شرطی به طور خاص برای حفظ سطح کلی خطای نوع اول در سطح برنامه‌ریزی شده علی‌رغم اصلاحات موقت طراحی شده‌اند.

آیا می‌توانم شرایط کنترل را پس از شروع مطالعه اضافه یا تغییر دهم؟

خیر. تغییر شرایط کنترل در اواسط کارآزمایی، الزام پیش‌تعیین را نقض می‌کند و مقایسه درمان در مقابل کنترل را غیرقابل تفسیر می‌سازد زیرا شرکت‌کنندگان تصادفی شده قبل و بعد از تغییر دیگر در یک پایه قابل مقایسه نیستند. بازوی کنترل باید در تمام طول مسیر ثابت بماند.

نقش کمیته نظارت بر داده‌ها (DMC) چیست؟

DMC یک گروه مستقل است که داده‌های موقت بدون کورسازی را بررسی می‌کند، بررسی می‌کند که آیا قوانین توقف یا سازگاری از پیش تعیین‌شده فعال شده‌اند یا خیر، و توصیه می‌کند که آیا کارآزمایی ادامه یابد، اصلاح شود یا متوقف شود. با جدا نگه داشتن این فرآیند از تیم مطالعه، DMC در برابر سوگیری عملیاتی محافظت می‌کند - خطر اینکه دانش نتایج موقت بر ثبت‌نام، اندازه‌گیری یا اجرا تأثیر بگذارد.

آیا این طراحی توسط تنظیم‌کنندگانی مانند FDA پذیرفته شده است؟

بله، مشروط. FDA ایالات متحده پیش‌نویس راهنمایی در مورد طرح‌های تطبیقی را در سال 2010 و راهنمایی نهایی را در سال 2019 منتشر کرد که طرح‌های تطبیقی به خوبی کنترل‌شده با گروه‌های کنترل همزمان را در صورتی که قوانین سازگاری به طور کامل از پیش تعیین‌شده، شبیه‌سازی شده و در پروتکل مطالعه مستند شده باشند، تأیید می‌کند. EMA راهنمایی مشابهی را صادر کرده است. تعامل زودهنگام با تنظیم‌کننده‌ها در طول توسعه پروتکل به شدت توصیه می‌شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Chow, S.-C., & Chang, M. (2008). Adaptive Design Methods in Clinical Trials. Chapman and Hall/CRC.

    شابک: 978-1584886760
    کپی شد.
  2. Bauer, P., & Kohne, K. (1994). Evaluation of experiments with adaptive interim analyses. Biometrics, 50(4), 1029–1041.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.