Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طرح AB تطبیقی — طرح آزمایشی تک‌آزمودنی AB تطبیقی

معرفی‌شده توسط
Baer, Wolf & Risley (AB foundation); Kratochwill & Levin (adaptive single-case extensions)
سال
1968 (AB foundation); 2000s (adaptive extensions)
نوع
Single-subject experimental design with adaptive phase-change rules
خانواده
Experimental design

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طرح AB تطبیقی یک طرح آزمایشی تک‌آزمودنی است که ساختار دو فازه‌ی خط پایه-سپس-مداخله‌ی طرح کلاسیک AB را حفظ می‌کند، اما به جای قوانین ثابت شمارش جلسات، از معیارهای از پیش تعیین‌شده و داده‌محور — مانند آستانه‌های پایداری یا معیارهای روند — برای تعیین زمان انتقال بین فازها استفاده می‌کند. این منطق تطبیقی به مرز فاز اجازه می‌دهد تا در پاسخ به مسیر عملکرد واقعی شرکت‌کننده منفرد، و نه یک برنامه از پیش تعیین‌شده، حرکت کند.

شهود پشت روش

در یک طرح AB استاندارد ممکن است از قبل تصمیم بگیرید که ده جلسه خط پایه جمع‌آوری کنید و سپس بدون توجه به آنچه داده‌ها نشان می‌دهند، به مداخله تغییر دهید. در یک طرح AB تطبیقی، به جای آن، قبل از شروع مطالعه یک قانون می‌نویسید — برای مثال، «فقط زمانی به فاز مداخله بروید که پنج نقطه داده متوالی در ده درصد یکدیگر قرار داشته باشند و هیچ روند صعودی نشان ندهند.» این طرح به داده‌های خود شرکت‌کننده پاسخ می‌دهد تا به یک تقویم ثابت، که باعث می‌شود خط پایه قابل دفاع‌تر و انتقال فاز از نظر علمی موجه‌تر باشد. بده‌بستان اصلی باقی می‌ماند: بدون فاز برگشت، این طرح همچنان نمی‌تواند رویدادهای تصادفی را به عنوان علت هر تغییر مشاهده‌شده رد کند.

تاریخ

طرح AB پس از مقاله مهم Baer, Wolf, and Risley در سال 1968، اساس تحلیل رفتار کاربردی بود. پژوهشگران تک‌آزمودنی به سرعت دریافتند که شمارش جلسات ثابت برای خطوط پایه دلخواه است، و روش‌شناسان معیارهای پایداری را به عنوان قانون توقف علمی مناسب توصیه کردند — موضعی که در متون تأثیرگذار مانند Applied Behavior Analysis اثر Cooper, Heron, and Heward تثبیت شد. چارچوب‌بندی صریح معیارهای تغییر فاز داده‌محور به عنوان یک ویژگی تطبیقی طرح‌های تک‌موردی در دهه 2000 همراه با علاقه گسترده‌تر به روش‌شناسی آزمایشی تطبیقی، همانطور که توسط Kratochwill و Levin (2010) در سنتز پیشرفت‌های روش‌شناختی تک‌موردی بررسی شد، مورد توجه قرار گرفت.

چه زمانی استفاده شود

از طرح AB تطبیقی زمانی استفاده کنید که به یک چارچوب خط پایه-مداخله تک‌آزمودنی نیاز دارید اما نمی‌توانید از قبل دقیقاً تعیین کنید که شرکت‌کننده منفرد برای دستیابی به یک خط پایه پایدار به چند جلسه نیاز خواهد داشت — این امر در تحلیل رفتار کاربردی، آموزش ویژه، توانبخشی و مطالعات موردی بالینی که تغییرپذیری شرکت‌کننده بالا است، رایج است. این طرح نسبت به طرح AB با جلسات ثابت ارجح است، زمانی که بی‌ثباتی خط پایه در غیر این صورت یک انتقال فاز زودهنگام و ناموجه یا یک انتقال غیرضروری طولانی را تحمیل می‌کند. از طرح AB تطبیقی زمانی که شواهد علّی مورد نیاز است استفاده نکنید: مانند طرح AB استاندارد، این طرح نمی‌تواند اثرات تاریخ یا بلوغ را بدون فاز برگشت یا تکرار رد کند. هنگامی که اعتبار درونی اولویت دارد، از طرح ABA، ABAB یا طرح خط پایه چندگانه استفاده کنید. همچنین زمانی که تیم نمی‌تواند قبل از جمع‌آوری داده‌ها به قانون تصمیم‌گیری متعهد شود، از آن اجتناب کنید، زیرا تنظیم پسینی مرز فاز، اعتبار تفسیری را از بین می‌برد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • مانند طرح AB استاندارد، نمی‌تواند علیت را اثبات کند: بدون فاز برگشت، تاریخ، بلوغ و رگرسیون به میانگین، همچنان توضیحات جایگزین قابل قبولی هستند.
  • قانون تغییر فاز تطبیقی یک نقطه تصمیم‌گیری روش‌شناختی اضافی را معرفی می‌کند که باید به طور کامل از پیش تعیین‌شده و به طور شفاف گزارش شود تا از درجات آزادی پژوهشگر جلوگیری شود.
  • نتایج فقط برای فرد مورد مطالعه اعمال می‌شود؛ تعمیم‌پذیری بیرونی نیازمند تکرار سیستماتیک در چندین شرکت‌کننده و محیط است.
  • اگر معیار پایداری بیش از حد سخت‌گیرانه تنظیم شود، جمع‌آوری داده‌های خط پایه ممکن است به طور غیرعملی طولانی شود؛ اگر بیش از حد سست باشد، خط پایه قابل دفاع‌تر از یک قانون با جلسات ثابت نیست.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • انتقال فاز داده‌محور یک خط پایه از نظر علمی قابل دفاع‌تر از یک شمارش جلسه ثابت و دلخواه ایجاد می‌کند.
  • انعطاف‌پذیری، تفاوت‌های فردی در پایداری خط پایه را بدون به خطر انداختن اصل پیش‌تعیین‌شده بودن، در خود جای می‌دهد.
  • مزیت اخلاقی طرح AB را حفظ می‌کند — نیازی به حذف یک مداخله که احتمالاً مفید است، نیست.
  • سازگار با تحلیل بصری و برآورد اندازه اثر Tau-U که در تحقیقات تک‌آزمودنی استفاده می‌شود.
  • عملی در محیط‌های بالینی و آموزشی که زمان‌بندی جلسات محدود است و مسیرهای شرکت‌کننده غیرقابل پیش‌بینی هستند.

کاربردها

  • ارزیابی تأثیر یک مداخله خواندن بر یک دانش‌آموز منفرد که روانی قبل از مداخله او بسیار متغیر است، با استفاده از یک معیار پایداری برای تعیین زمان کافی بودن داده‌های خط پایه.
  • نظارت بر پیامدهای رفتاری در عمل تحلیل رفتار کاربردی که در آن نرخ بهبود مراجع در طول خط پایه، یک انتقال فاز با جلسات ثابت را مخدوش می‌کند.
  • مستندسازی پاسخ درمانی در پزشکی توانبخشی برای یک بیمار منفرد که مسیر بهبود حرکتی او در فاز بدون درمان باید قبل از شروع فیزیوتراپی، معیار فلات را برآورده کند.
  • ارزیابی تأثیر یک تسهیلات کلاسی در آموزش ویژه، جایی که متخصص به یک قانون اصولی برای زمانی که رفتار خط پایه به اندازه کافی پایدار است تا مداخله را توجیه کند، نیاز دارد.
  • آزمایش یک مداخله روان‌اجتماعی جدید با یک مورد منفرد در روانشناسی بالینی قبل از تعهد به یک طرح گروهی، با استفاده از معیارهای خط پایه تطبیقی برای محافظت از اعتبار درونی.
  • ردیابی نتایج خودنظارتی در بهداشت حرفه‌ای برای یک کارمند منفرد، با انتقال فاز که توسط آستانه‌های پایداری رفتاری از پیش توافق‌شده کنترل می‌شود.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

متغیر وابسته را به صورت عملیاتی تعریف کنید — رفتار یا پیامد خاص، قابل مشاهده و قابل اندازه‌گیری که باید در هر دو فاز ردیابی شود. عملیاتی‌سازی واضح تضمین می‌کند که اندازه‌گیری‌ها در فازهای خط پایه و مداخله کاملاً قابل مقایسه هستند و معیارهای تطبیق را می‌توان به طور مداوم اعمال کرد.

2

اندازه‌گیری‌های مکرر رفتار هدف را در شرایط طبیعی و بدون مداخله (فاز A) جمع‌آوری کنید. به جای توقف در تعداد ثابتی از جلسات، جمع‌آوری داده‌های خط پایه را تا زمانی که معیار پایداری از پیش تعیین‌شده برآورده شود ادامه دهید — برای مثال، حداکثر ده درصد تغییرپذیری در پنج نقطه داده آخر و عدم وجود روند سیستماتیک در جهت مطلوب. این قانون توقف داده‌محور، برآورد قابل دفاع‌تری قبل از مداخله نسبت به یک قانون دلخواه با جلسات ثابت ارائه می‌دهد.

3

داده‌های خط پایه انباشته‌شده را در هر جلسه با معیارهای تصمیم‌گیری از پیش تعیین‌شده مقایسه کنید. اگر آستانه پایداری هنوز برآورده نشده است، خط پایه را گسترش دهید. اگر معیار روند هنوز برآورده نشده است — برای مثال، اگر خط پایه از قبل در جهت مطلوب بهبود می‌یابد — مجدداً ارزیابی کنید که آیا فاز مداخله را می‌توان به طور آموزنده‌ای تفسیر کرد یا اینکه طرح باید بازطراحی شود. قانون تصمیم‌گیری باید قبل از شروع جمع‌آوری داده‌ها به طور کامل مشخص شود تا از توجیه‌سازی پسینی جلوگیری شود.

4

هنگامی که قانون تصمیم‌گیری نشان داد که معیار خط پایه برآورده شده است، درمان را در یک مرز جلسه کاملاً تعریف‌شده معرفی کنید، در حالی که تمام شرایط دیگر را ثابت نگه دارید. شماره جلسه دقیق و منطق انتقال فاز را مستند کنید. هیچ تغییر رویه‌ای همزمان نباید با شروع مداخله همراه باشد.

5

تمام داده‌های سری زمانی را با یک خط تغییر فاز در نقطه انتقال تطبیقی رسم کنید. تغییرات در سطح، روند و تغییرپذیری بین فازها را با استفاده از قراردادهای تحلیل بصری استاندارد ارزیابی کنید. تحلیل بصری را با آماره‌های اندازه اثر مانند Tau-U تکمیل کنید، که روند خط پایه را در نظر می‌گیرد و برای سری‌های کوتاه قابل استفاده است. هرگونه تغییر مشاهده‌شده را با احتیاط تفسیر کنید، با توجه به عدم وجود فاز برگشت.

دام‌های رایج

  • مشخص کردن یا تنظیم قانون تصمیم‌گیری پس از مشاهده داده‌های خط پایه — این انعطاف‌پذیری پسینی، اعتبار تفسیری انتقال فاز را از بین می‌برد و یک درجه آزادی پنهان پژوهشگر را تشکیل می‌دهد.
  • ادامه دادن به فاز مداخله با وجود خط پایه‌ای که در جهت مطلوب روند دارد — یک خط پایه در حال بهبود، هرگونه بهبود بیشتر در فاز B را به عنوان یک اثر مداخله غیرقابل تفسیر می‌کند.
  • تعداد نقاط داده بسیار کم قبل از برآورده شدن معیار: اگر قانون پایداری تنها با سه یا چهار جلسه برآورده شود، خط پایه برای تحلیل بصری قابل اعتماد بسیار کوتاه است؛ معیار باید حداقل تعداد مشاهدات و همچنین یک آستانه پایداری را نیز الزامی کند.
  • اشتباه گرفتن مکانیسم تغییر فاز تطبیقی با طرح‌های تطبیقی در کارآزمایی‌های بالینی — طرح AB تطبیقی کلمه «تطبیقی» را در یک زمینه تک‌آزمودنی وام می‌گیرد؛ این طرح شامل توابع مصرف آلفا یا تحلیل‌های موقت طرح‌های تطبیقی بالینی نمی‌شود.

پرسش‌های متداول

چه چیزی این طرح را در مقایسه با یک طرح AB استاندارد «تطبیقی» می‌کند؟

در یک طرح AB استاندارد، تعداد جلسات خط پایه معمولاً قبل از شروع جمع‌آوری داده‌ها ثابت می‌شود. در طرح AB تطبیقی، انتقال فاز توسط یک معیار داده‌محور از پیش تعیین‌شده — مانند آستانه پایداری یا معیار روند — کنترل می‌شود، بنابراین خط پایه تا زمانی که داده‌های خود شرکت‌کننده قانون را برآورده کنند، ادامه می‌یابد. کلمه «تطبیقی» به این تصمیم مرز فاز داده‌محور اشاره دارد، نه به تحلیل‌های موقت کارآزمایی بالینی.

چگونه قانون تصمیم‌گیری را بدون سوگیری در نتایج مشخص کنم؟

معیار پایداری و هرگونه حداقل تعداد جلسات باید قبل از جمع‌آوری هرگونه داده در پروتکل مطالعه نوشته شود و در حالت ایده‌آل، ثبت یا با یک برچسب زمانی مستند شود. معیارهای رایج شامل حداکثر ضریب تغییرات مشخص در N نقطه داده آخر، عدم وجود روند یکنواخت با شیب معین، یا ترکیبی از هر دو است. اصلاح پسینی معیار قابل قبول نیست.

آیا قانون تغییر فاز تطبیقی مشکل استنتاج علّی طرح AB را حل می‌کند؟

خیر. قانون تطبیقی با تضمین یک خط پایه واقعاً پایدار، برآورد قبل از مداخله را تقویت می‌کند، اما عنصر برگشت یا تکرار را اضافه نمی‌کند. تاریخ و بلوغ همچنان توضیحات جایگزین برای هر تغییری هستند که پس از انتقال فاز مشاهده می‌شود. استنتاج علّی در تحقیقات تک‌آزمودنی نیازمند یک ساختار برگشت (ABA, ABAB) یا تکرار خط پایه چندگانه است.

آیا می‌توانم از Tau-U با داده‌های AB تطبیقی استفاده کنم؟

بله. Tau-U برای داده‌های سری زمانی کوتاه از طرح‌های تک‌آزمودنی مناسب است و روند خط پایه را هنگام محاسبه اندازه اثر در نظر می‌گیرد. می‌توان آن را به داده‌های AB تطبیقی به همان روشی که داده‌های AB استاندارد اعمال می‌شود، با استفاده از تمام نقاط داده از هر فاز، اعمال کرد. مکان مرز فاز (که به صورت تطبیقی تعیین می‌شود) باید به طور شفاف در کنار آماره Tau-U گزارش شود.

چه زمانی باید از طرح AB تطبیقی به طرح ABA یا ABAB ارتقا دهم؟

زمانی ارتقا دهید که سوال پژوهش به شواهد علّی نیاز دارد تا مستندسازی مقدماتی، زمانی که انتظار نمی‌رود رفتار هدف‌گذاری‌شده با یادگیری برگشت‌ناپذیر باشد، و زمانی که حذف درمان از نظر اخلاقی امکان‌پذیر است. طرح AB تطبیقی برای تحقیقات آزمایشی، مستندسازی موردی توسط متخصصان، یا موقعیت‌هایی که برگشت از نظر اخلاقی یا عملی غیرممکن است، مناسب‌تر است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Baer, D. M., Wolf, M. M., & Risley, T. R. (1968). Some current dimensions of applied behavior analysis. Journal of Applied Behavior Analysis, 1(1), 91-97.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Kratochwill, T. R., & Levin, J. R. (Eds.). (2010). Single-Case Intervention Research: Methodological and Statistical Advances. American Psychological Association.

    شابک: 978-1433807428
    کپی شد.