Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طراحی AB — طراحی آزمایشی تک‌موضوعی AB

معرفی‌شده توسط
Murray Sidman; Baer, Wolf & Risley
سال
1960s
نوع
Single-subject experimental design
خانواده
Experimental design

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طراحی AB ساده‌ترین طراحی آزمایشی تک‌موضوعی است که شامل دو فاز متوالی است: فاز پایه (A) که در آن رفتار هدف تحت شرایط طبیعی و بدون مداخله مشاهده می‌شود، و به دنبال آن فاز مداخله (B) که در آن درمان یا دستکاری معرفی می‌شود. تغییرات در سطح، روند یا پراکندگی رفتار بین فازها برای استنباط اثر مداخله بر روی شرکت‌کننده فردی استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

طراحی AB را به عنوان مقایسه‌ای قبل و بعد برای یک فرد در نظر بگیرید. ابتدا مشاهده و ثبت می‌کنید که یک دانش‌آموز، بیمار یا مراجع بدون هیچ مداخله‌ای چه کاری انجام می‌دهد — این همان خط پایه است. سپس درمان خود را معرفی کرده و همان رفتار را ثبت می‌کنید. اگر رفتار هنگام معرفی درمان — و فقط هنگام معرفی درمان — به طور قابل توجهی تغییر کند، شواهدی دارید که درمان ممکن است مؤثر باشد. کلمه کلیدی «ممکن است» است: از آنجایی که فاز خروج یا بازگشت به خط پایه وجود ندارد، نمی‌توانید به طور قطعی سایر توضیحات را برای تغییر رد کنید. طراحی AB اغلب نقطه ورود برای تحقیقات تک‌موضوعی و بلوک سازنده‌ای است که طرح‌های قوی‌تر (ABA، ABAB) از آن ساخته می‌شوند.

تاریخ

روش‌شناسی آزمایشی تک‌موضوعی توسط موری سیدمن در متن خود در سال ۱۹۶۰ به نام «تاکتیک‌های تحقیقات علمی» نظام‌مند شد، که تکرار درون‌موضوعی را به عنوان جایگزینی برای طرح‌های گروهی معرفی کرد. منطق دو فازی AB پس از مقاله برجسته سال ۱۹۶۸ توسط بائر، ولف و ریسلی در شماره اول مجله تحلیل رفتار کاربردی، در تحلیل رفتار کاربردی رسمی شد. طراحی AB ساده‌ترین بیان این سنت و داربستی است که تمام طرح‌های پیچیده‌تر تک‌موردی — ABA، ABAB، خط پایه چندگانه — بر روی آن بنا شده‌اند.

چه زمانی استفاده شود

از طراحی AB زمانی استفاده کنید که به یک چارچوب عملی و کم‌هزینه تک‌موضوعی برای مستندسازی ارتباط بین یک مداخله و تغییر رفتار در یک فرد نیاز دارید — که در تحلیل رفتار کاربردی، آموزش ویژه، روانشناسی بالینی و توانبخشی رایج است. این زمانی مناسب است که بازگشت (قطع درمان) از نظر اخلاقی یا عملی غیرممکن باشد، یا زمانی که هدف مستندسازی مقدماتی باشد تا کنترل آزمایشی قوی. از طراحی AB زمانی که به شواهد علی نیاز دارید استفاده نکنید: بدون فاز خروج یا بازگشت به خط پایه، این طراحی نمی‌تواند تاریخچه، بلوغ یا رگرسیون به میانگین را رد کند. هنگامی که اعتبار داخلی اولویت دارد، به طراحی ABA یا ABAB ارتقا دهید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • اعتبار داخلی ضعیف: عدم وجود فاز خروج یا تکرار به این معنی است که رویدادهای تصادفی (تاریخچه) را نمی‌توان به عنوان علت تغییر مشاهده شده رد کرد.
  • نتایج فقط به فرد مورد مطالعه اعمال می‌شود؛ تعمیم به افراد، محیط‌ها یا رفتارهای دیگر نیاز به تکرار سیستماتیک در موارد متعدد دارد.
  • به یک خط پایه پایدار و قابل پیش‌بینی وابسته است — خطوط پایه متغیر یا رونددار، تغییرات پس از مداخله را غیرقابل تفسیر می‌کنند.
  • این طراحی نمی‌تواند اثرات تأخیری درمان را تشخیص دهد اگر تغییر رفتار چندین جلسه پس از گذار فاز به تأخیر بیفتد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • پیاده‌سازی حداکثر ساده — فقط به دو فاز نیاز دارد و می‌تواند توسط یک مجری واحد با یک شرکت‌کننده انجام شود.
  • از نظر اخلاقی قابل اجرا است زمانی که قطع یا معکوس کردن یک درمان مفید مفروض نامناسب باشد.
  • تصویری فردی از تغییر رفتار ارائه می‌دهد که میانگین طرح‌های گروهی آن را مبهم می‌کند.
  • به عنوان بلوک سازنده بنیادی عمل می‌کند که طرح‌های خروج و خط پایه چندگانه قوی‌تر از آن ساخته می‌شوند.
  • تحلیل بصری داده‌های سری زمانی، یافته‌ها را برای مجریان بدون آموزش آماری پیشرفته قابل تفسیر می‌کند.

کاربردها

  • مستندسازی اثر یک مداخله روانی خواندن بر تعداد کلمات در دقیقه خوانده شده صحیح یک دانش‌آموز در آموزش ویژه.
  • نظارت بر تأثیر یک استراتژی مدیریت رفتاری بر فراوانی رفتار خودآزاری در یک محیط بالینی.
  • پیگیری شدت درد یا تحرک عملکردی قبل و بعد از یک پروتکل فیزیوتراپی در تحقیقات توانبخشی.
  • ارزیابی اثر یک سازگاری در محل کار بر بهره‌وری یا نرخ خطا یک کارمند فردی.
  • ارزیابی تأثیر مقدماتی یک تغییر دارویی یا رژیم غذایی بر یک نتیجه رفتاری یا فیزیولوژیکی قابل اندازه‌گیری در یک بیمار واحد.
  • آزمایش یک تکنیک آموزشی جدید در کلاس درس با یک دانش‌آموز قبل از گسترش به یک مداخله گروهی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

متغیر وابسته را به صورت عملی تعریف کنید — رفتار یا نتیجه خاص، قابل مشاهده و قابل اندازه‌گیری که ردیابی خواهید کرد (به عنوان مثال، تعداد کلمات خوانده شده صحیح در دقیقه، فراوانی رفتارهای مختل‌کننده در هر جلسه). تعریف عملی واضح، اندازه‌گیری مداوم در هر دو فاز را تضمین می‌کند.

2

اندازه‌گیری‌های مکرر رفتار هدف را در طول چندین جلسه قبل از معرفی هرگونه مداخله (فاز A) جمع‌آوری کنید. داده‌های خط پایه، روند و پراکندگی قبل از مداخله را تعیین می‌کنند. یک خط پایه پایدار و قابل پیش‌بینی — حداقل سه تا پنج نقطه داده که سطح و روند واضحی را نشان می‌دهند — قبل از حرکت به فاز مداخله مورد نیاز است؛ یک خط پایه با روند صعودی در جهت مطلوب، نسبت دادن بهبود بعدی به درمان را تقریباً غیرممکن می‌سازد.

3

در یک مرز جلسه که به وضوح تعریف شده است، درمان یا دستکاری را معرفی کنید و در عین حال تمام شرایط دیگر را ثابت نگه دارید. دقیقاً ثبت کنید که مداخله چه زمانی و چگونه آغاز می‌شود تا گذار فاز در سابقه داده‌ها بدون ابهام باشد. از انجام هرگونه تغییر رویه‌ای همزمان که باعث اختلال در تغییر فاز شود، خودداری کنید.

4

اندازه‌گیری همان رفتار هدف را تحت همان شرایط و با استفاده از همان روش جمع‌آوری داده در طول فاز B ادامه دهید. ثبات در اندازه‌گیری در طول فازها حیاتی است: هرگونه انحراف رویه‌ای به جز خود مداخله، یک عامل مخدوش‌کننده محسوب می‌شود که تفسیر را تضعیف می‌کند.

5

تمام نقاط داده را بر روی یک نمودار سری زمانی با خط تغییر فاز که گذار A به B را مشخص می‌کند، ترسیم کنید. تغییرات در سطح (میانگین داده‌ها در هر فاز)، روند (جهت شیب) و پراکندگی (گستردگی حول روند) را ارزیابی کنید. یک تغییر واضح و فوری در سطح یا روند که همزمان با تغییر فاز رخ می‌دهد، شواهد اولیه از اثر مداخله را فراهم می‌کند؛ مکمل‌های آماری رسمی مانند Tau-U نیز ممکن است اعمال شوند.

دام‌های رایج

  • اقدام با خط پایه ناپایدار: اگر داده‌های خط پایه بسیار متغیر باشند یا در جهت مطلوب روند داشته باشند، هرگونه بهبود در طول فاز B را نمی‌توان به مداخله نسبت داد — قبل از معرفی درمان، منتظر ثبات باشید.
  • تعداد نقاط داده بسیار کم: حداقل سه تا پنج نقطه داده در هر فاز حداقل متعارف است؛ نقاط کمتر باعث غیرقابل تشخیص شدن روندها و غیرقابل اعتماد شدن تحلیل بصری می‌شوند.
  • مخدوش کردن گذار فاز: تغییر رویه‌های اندازه‌گیری، محیط‌ها یا ناظران همزمان با معرفی مداخله، یک عامل مخدوش‌کننده غیرقابل تفسیر ایجاد می‌کند.
  • ادعای علیت بیش از حد: طراحی AB شواهد همبستگی را ارائه می‌دهد، نه شواهد علی؛ نتیجه‌گیری‌ها باید به عنوان «مرتبط با تغییر» به جای «ناشی از مداخله» بیان شوند.

پرسش‌های متداول

چرا طراحی AB در مقایسه با طرح‌های ABA یا ABAB ضعیف تلقی می‌شود؟

طراحی AB نشان می‌دهد که رفتار پس از معرفی مداخله تغییر کرده است، اما نمی‌تواند نشان دهد که مداخله باعث این تغییر شده است. بدون قطع درمان و مشاهده اینکه آیا رفتار به خط پایه بازمی‌گردد — همانطور که در طراحی ABA — یا تکرار آن معکوس — همانطور که در ABAB — توضیحات جایگزین مانند رویدادهای تصادفی، بلوغ یا بهبودی خودبه‌خودی را نمی‌توان رد کرد. طرح‌های قوی‌تر تکرار درون‌موضوعی را فراهم می‌کنند که کنترل آزمایشی را برقرار می‌سازد.

به چند نقطه داده در هر فاز نیاز دارم؟

حداقل متعارف سه تا پنج نقطه داده در هر فاز است، اگرچه بیشتر بهتر است. معیار عملی ثبات است: داده‌ها را جمع‌آوری کنید تا زمانی که سطح و روند به اندازه کافی قابل پیش‌بینی شوند که بتوانید پیش‌بینی کنید اگر هیچ چیز تغییر نکند داده‌ها به کجا خواهند رفت. برای فاز مداخله، تا زمانی که اثر یا عدم اثر مشخص شود و سری پایدار شود، ادامه دهید.

آیا می‌توانم از آزمون‌های آماری با داده‌های AB استفاده کنم؟

بله. تحلیل بصری رویکرد اصلی و سنتی است، اما چندین مکمل آماری استفاده می‌شود: Tau-U روند پایه را در نظر می‌گیرد و تخمین اندازه اثر را ارائه می‌دهد؛ رگرسیون قطعه‌ای (تحلیل سری زمانی قطع شده) تغییرات سطح و شیب را در مرز فاز مدل‌سازی می‌کند. اینها تحلیل بصری را تکمیل می‌کنند و برای معنی‌دار بودن به حداقل هشت تا ده نقطه داده در هر فاز نیاز دارند.

چه زمانی طراحی AB از نظر اخلاقی بر طراحی معکوس قوی‌تر ارجحیت دارد؟

هنگامی که انتظار می‌رود مداخله یادگیری برگشت‌ناپذیر ایجاد کند (به عنوان مثال، کسب یک مهارت تحصیلی جدید) یا زمانی که قطع یک درمان مفید مضر یا غیراخلاقی باشد، معکوس مورد نیاز طرح‌های ABA یا ABAB نامناسب است. در این شرایط، طراحی AB — یا یک طراحی خط پایه چندگانه، که به طور کامل از خروج اجتناب می‌کند — انتخاب اخلاقی است.

آیا طراحی AB همان طراحی قبل و بعد است؟

خیر. یک طراحی قبل و بعد معمولاً شامل یک اندازه‌گیری واحد قبل و یک اندازه‌گیری واحد پس از مداخله است، که اغلب در یک گروه انجام می‌شود. طراحی AB شامل اندازه‌گیری‌های مکرر و مکرر در طول زمان در یک شرکت‌کننده واحد است و یک سری زمانی تولید می‌کند که روندها و پراکندگی را آشکار می‌سازد — اطلاعاتی که یک اندازه‌گیری واحد قبل و بعد نمی‌تواند ارائه دهد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Sidman, M. (1960). Tactics of Scientific Research: Evaluating Experimental Data in Psychology. Basic Books.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Baer, D. M., Wolf, M. M., & Risley, T. R. (1968). Some current dimensions of applied behavior analysis. Journal of Applied Behavior Analysis, 1(1), 91-97.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.